Ja tylko nie obcinam paznokci i nie karmiłem piersią żadnego z naszych dzieci

Kiedy młoda pani doktor, relacjonując przebieg leczenia, odwraca się do mnie tyłem, tłumaczę sobie, że sala jest tak mała, że żeby mówić jednocześnie do żony i do mnie, musiałaby wcisnąć się w kąt pomiędzy łóżeczkiem i przewijakiem. Ale gdy po dwóch tygodniach pobytu syna w szpitalu (częściej pod moją niż żony opieką) dziewczyna z administracji informuje mnie, że musi koniecznie porozmawiać z matką dziecka, a zagadnięta o powód czyta mi listę pytań dotyczących przebiegu ciąży i porodu, na które bez trudu potrafię odpowiedzieć, nie mam wątpliwości, że jestem traktowany jak gorszy rodzic.

Moje kompetencje, zaangażowanie w pielęgnację i wychowanie dzieci na pewno są mniejsze, bo jestem facetem. Jak dotąd były o tym przekonane wszystkie kobiety pracujące w służbie zdrowia, które spotkałem podczas czterech lat bycia ojcem. A ja tylko nie obcinam paznokci i nie karmiłem piersią żadnego z naszych dzieci. Pozostałe obowiązki wykonuję na równi z żoną. Kiedyś było inaczej. Ojcowie nie byli obecni przy porodzie, nie chodzili z dzieckiem do pediatry czy wreszcie nie spędzali nocy przy łóżku na oddziale. Ale to się właśnie zmienia. A kiedy za zmianą rzeczywistości podąży zmiana stereotypów w głowach Szanownych Pań? Co mamy zrobić, by stać się pełnoprawnymi rodzicami w Waszych oczach? Rodzić i karmić? Czy wystarczy, że zaczniemy obcinać te cholerne paznokcie?

Źródło: Wysokie Obcasy