Komisja

Moja siostra to brunetka o promiennym uśmiechu, sympatyczna, inteligentna i kompetentna. Jest też chora. Nie udało się powstrzymać pogłębiającego się skrzywienia kręgosłupa i uniknąć straszliwych operacji. Operacje pozwoliły żyć bez wózka, ale z bólem. Ten towarzyszy zawsze. Siostra nie daje się chorobie. Pracuje, chociaż siedem godzin przy komputerze nie sprzyja rehabilitacji.



Według przepisów dla takich osób są renty. Siostra stawiła się przed komisją lekarską. W dużej sali stały trzy biurka, a przy każdym elegancka pani doktor. Kazały jej się rozebrać do majtek i stanąć na krześle pośrodku sali. Najpierw przyglądały się, jak się rozbiera, potem - jak stoi półnaga. Były szepty, lekarki podchodziły. Każda osobno oglądała moją siostrę odartą z godności i upokorzoną. Na koniec jedna burknęła: 'Odpowiedź przyjdzie pocztą'. Przyszła odmowna... Zero wyjaśnień, zero szacunku. Siostra nadal się uśmiecha. Ma marzenie, by już nic nie bolało - nie do spełnienia. Ma marzenie, by dostać rentę - nie do spełnienia.

Źródło: Wysokie Obcasy