Jak być lubianą

Zaczęło się w podstawówce. Byłam wzorową uczennicą i obawiałam się łatki klasowej kujonki. Spędzałam więc godziny na udzielaniu bezpłatnych korepetycji, niosłam 'koleżeńską pomoc' podczas klasówek, co przyniosło zamierzony efekt. Byłam już nie tylko dobrą uczennicą, ale i 'fajną koleżanką'. Tylko że na określeniu 'fajna koleżanka' się kończyło. Bo żaden z owych 'świadczeniobiorców' nie zapraszał mnie na urodziny czy klasowy wypad do kina. Podobnie było w liceum i na studiach.

Niedawno skończyłam studia. Jak to z zamykaniem rozdziałów bywa, dopadają nas przy tym refleksje. Najczęściej gorzkie. I mnie dopadła - ta sama co zawsze. Żeby jednak oddać prawdę, dodam, że w moim otoczeniu znajdą się dwie osoby, które pamiętają o moich urodzinach i którym mogę się zwierzyć. Coraz częściej mam jednak wrażenie, że to one są mi bardziej potrzebne niż ja im.



Zastanawiam się tylko, gdzie i czy w ogóle popełniłam błąd, i z przerażeniem patrzę, jak staję się zgorzkniałą dwudziestokilkulatką. Jedyna myśl, jaka przychodzi mi do głowy, to taka, że już nie chce mi się być 'fajną'.

Źródło: Wysokie Obcasy