Przez kilka miesięcy pracowałam jako psycholog w niby dobrym gimnazjum. Była tam dziewczynka (drugoroczna), która przez ok. pierwsze dwa miesiące nie chodziła do szkoły. Miała trudną sytuację rodzinną, finansową i obawiała się docinków i złego traktowania ze strony rówieśników. Po wizycie w domu udało się ją zachęcić do powrotu do szkoły. Nowa wychowawczyni nie kryła niezadowolenia: "tyle pracowałam na wysoką średnią klasy, a ona wszystko zepsuje". Co więcej "chwaliła się" w pokoju nuaczycielskim swoim żarcikiem: "słyszałam, że jesteś uczulona" "??" "na szkołę!". Nie sądzę, że po takim przyjęciu dziewczynka poczuła się bezpieczniej...
Poznałam nauczycieli, ktrórzy kierowali do mnie i do pedagoga "trudnych" uczniów i takich, którzy woleli z nimi walczyć.

W pewnym stopniu zgadzam się z nauczycielką, autorką listu - sama jestem nauczycielem w szkole średniej (zespole szkół - szkoła zawodowa, liceum i technikum), do której w 80% przychodzi młodzież z problemami i też nie uważam, że należy wszystkich skreślać.
Ale....
1. Nauczyciele w szkole nie są specjalistami psychologami, socjoterapeutami. Nawet jeśli skończy Pani studia - nie będzie Pani takim specjalistą - do tego trzeba lat praktyki.
2. Trudny uczeń, pochodzący z rodziny z problemami to często osoba współuzależniona lub (w przypadku mojej szkoły) niejednokrotnie już uzależniona - taka osoba wymaga specjalistycznej terapii, terapii wymaga też jej rodzina - w szkole nie ma na to warunków - a nauczyciel często jest sprowadzany do parteru przez rodziców (to nie pani sprawa), uczniów (w ogóle nie chcą na ten temat rozmawiać, czemu trudno się dziwić). Jeśli jakiś nauczyciel się przejmuje i usiluje rozmawiać z osobami z opieki społecznej, te często zasłaniają się tajemnicą służbową, procedurami (temu też trudno się z jednej strony dziwić) - i tak procedury zamazują sedno problemu.
3. Młodzieży z różnymi problemami jest coraz więcej, natomiast etaty pedagogów, psychologów w szkołach się obcina (szkoła ma mniej niż x uczniów - pedagog ma 1/2 etatu, nieważne, że w tej szkole by się przydał - bo idą tam dzieci w większości z trudnych środowisk - ważne, że liczby się zgadzają)

No i ostatni aspekt - pisze Pani o 28-osobowej klasie, w której 5 uczniów sprawia problemy. Fakt, trzeba próbować pomóc tym uczniom. Ale nie zapominajmy o 23 pozostałych - oni też mają jakieś problemy (każdy je ma, a w wieku nastu lat problemy wydają się największe na świecie) - ale często na to, że chcą się czegoś nauczyć albo po prostu w spokoju przeżyć kolejny dzień w szkole - jakoś nikt nie zwraca uwagi, wszyscy rozczulają się nad 'biednymi łobuzami.'
Historia z mojej szkoły - uczeń po wyroku (czekający na miejsce w poprawczaku, jako niepełnoletni - 'chodził' do naszej szkoły, aż się miejsce nie zwolni...) przyszedł na 'gościnne występy" (tak to nazywamy, jak uczeń w szkole jest gościem). Narozrabiał, rozwalił parę lekcji a na przerwie dla 'zabawy' uderzył jednego ucznia w twarz. I co mi powiedział ten drugi uczeń - "Proszę pani, przyszedłem do szkoły, na lekcji trudno się było skoncentrować przez XY, a potem na zakończenie dostałem w twarz - jaka to motywacja dla mnie, żebym do szkoły przychodził"
Nie zapominajmy więc choć czasem o tych 23, którzy nie mają jedynek....

Ja mysle po półroczu, że nauczyciel chce miec posprzątane. Spokoj na lekcji. Jest jeden chlopak, ktory takie teksty sadzil, ze klasa ze mnie sie smiela. Popatrzylam, 9 niedostatecznych. Najgorszy! pieczątka od polowy wrzesnia. Szkoda dziecka. Mowię-umiesz notatkę zrobić, nawet dobrze, weź się w garść i popraw te oceny, dasz radę. Dziecko po jednej pochwale spokojne i dobre. Fakt na krótko, ale kto dał prawo go oceniać?Bo przeszkadza?:(