@kohuru

Owszem, tyle że Francuzi mieli trochę więcej czasu na budowanie dobrobytu niż Polacy.
Poza tym mają nieco wyższe progi podatkowe (maksymalny próg to 40%, u nas 32%.
We Francji zarabiając mniej niż średnia krajowa łapiesz się już na próg 30% podatku.

Pieniądze na tę "lepszą ochronę socjalną" nie biorą się więc znikąd, są wypracowywane przez społeczeństwo.
"Oburzeni" chcieliby mniej płacić do kasy wspólnej, a jednocześnie więcej z niej brać.
Takie rzeczy to tylko w kinie, gdzie "kiepsko zarabiający" dostaje 2,5 x więcej niż płaca minimalna ;")

tak, ceny też są wyższe, ale trzebna wziać pod uwagę generalnie wyższy poziom życia i lepszą ochronę socjalną

@agatawisniewska79

Aż z ciekawości sprawdziłem ile wynoszą zarobki we Francji.
Wg Eurostatu płaca minimalna to c.a 1350 EUR, średnie zarobki to c.a. 2700 EUR.
Owszem, to więcej niż w Polsce, jednak koszty utrzymania we Francji (mówię o produktach spożywczych czy cenach mieszkań lub ich wynajmu) też są zupełnie inne. Przykładowe ceny dla Paryża: 12 jajek - 14 PLN; litr mleka - 5 PLN; piersi kurze - 43 PLN/kg; ziemniaki - 7 PLN/1kg; jednorazowy bilet komunikacji miejskiej - 7 PLN; obiad w "niedrogiej" restauracji - 60 PLN.

@kohuru
Masz absolutna rację! Wczoraj oglądałam francuski film obyczajowy: młoda kobieta na wieść o tym, że mąż ją zdradza idzie po poradę do koleżanki prawniczki - chce domagać się od męża 1200 euro alimentów. Prawniczka staje w jego obronie - facet nie ma ukończonych studiów wyższych, pracuje na kiepskiej posadzie i zarabia tylko (!) 3200 euro. Halo! On zarabia ponad 12 tys. zł! I to są słabe zarobki! U nas ceny są europejskie a podejście do pracownika i poziom wynagrodzeń wciąż z poprzedniej epoki. Coś jednak jest nie tak. Chociaż bezkrytyczna w stosunku do oburzonych nie jestem.

a mi się wydaje, że polscy oburzeni nie chwycili idei tego, co się dzieje na świecie. fantastyczny ruch, który w innych miejscach mógł pokazać, co ich boli, tutaj jest zaprzęgnięty do pracy na rzecz polityki i światopoglądu. dlatego inni mają prawo się na nich wkurzać. w każdym innym miejscu pewnie z rosnącym sercem poszłabym na manifestację, ale nie tutaj.

Szkoda, że Oburzona nie napisała jaka jest jej własna sytuacja mieszkaniowa, ile ma lat ani jaką ma umowę o pracę. Czy mieszka z rodzicami? Czy wynajmuje na spółkę mieszkanie ze współlokatorami? Czy może wynajmuje sama? A może już kupiła? Czy ma umowę na etat czy „śmieciową”?
Być może łatwiej byłoby zrozumieć jej oburzenie? Dlaczego Oburzona za normalną uważa sytuację, w której za „umiarkowaną pensję”, po kilku latach pracy, nie stać młodego człowieka na kupno mieszkania? Otóż nie jest to sytuacja normalna.

Mieszkam w Polsce. Mam 30-letnia córkę, która ma dwa wyuczone zawody i nie stać jej nie tylko na nowe mieszkanie, ale nawet na kredyt na kupno starego. Pracowała dwa lata na umowach śmieciowych, dlatego trzy lata temu założyła działalność gospodarczą, tzw. samozatrudnienie. Stać ją na wynajem pokoju w mieszkaniu, które dzieli ze współlokatorami. Płaci za to 650 zł miesięcznie. Nie stać jej na wynajem kawalerki, bo to wydatek 1500 zł plus opłaty. Z czego zapłaci podatki?
Nie jest żebrakiem. By wystarczyło do końca miesiąca pracuje w czterech miejscach, w „domu” dorabia pisaniem. Jaki dom Oburzona ma na myśli pisząc „zamiast ugotować sobie obiad w domu”, bo przecież oburza się na ludzi, którzy właśnie własnego domu (czytaj: mieszkania) nie mają i podobno o niego żebrzą?

Mam przyjaciółkę we Francji. Ma 30-letnią córkę, która pracuje jako laborantka. Zaraz po podjęciu pracy stać ją było na wynajem mieszkania oraz kupno nowego komputera. Kilka lat temu przeniosła się z jednego końca Francji na drugi. Dalej pracując jako laborantka i będąc osobą samotną, otrzymała kredyt w banku na zakup domu na wsi. Czy Oburzona uważa to za sytuację nienormalną?

Skąd Oburzona wie, że pan i pani, którzy zarabiają szukają wsparcia w kieszeni podatników? Jakie konkretnie wsparcie otrzymują? Skąd ten sarkazm wobec matki wychowującej samotnie dwójkę dzieci?
Swoim listem obraża wielu młodych ludzi ciężko pracujących, pisząc o nich jako o żebrakach. Nikt o mieszkanie nie żebrze. Chciałby dostać kredyt w banku na godziwych warunkach i uczciwie go spłacać. Kiedy więc jest właściwy czas na zakup mieszkania?
W wieku okołoemerytalnym?

Problem polega na braku prawdziwego rynku mieszkaniowego, w którym słabo zarabiającego stać byłoby na wynajem/ zakup taniego mieszkania, „umiarkowanie zarabiającego” stać byłoby na wynajem/zakup umiarkowanego mieszkania, a dobrze zarabiającego na wynajem/zakup dobrego mieszkania.
Oburzona chyba też nie za bardzo rozumie, o co chodzi oburzonym. Postaram się to wytłumaczyć stosując pewne uproszczenie: dlaczego można ogromnymi sumami dokapitalizować banki, które niczego nie produkują, żerują na różnicy między odsetkami od zgromadzonych środków a kredytami, natomiast zabroniona jest pomoc publiczna dla stoczni, hut i innych zakładów pracy?

I ostatnie zapytanie do Oburzonej: co mają ”ograniczone zasoby całej planety” do rezygnacji z pewnych rzeczy? Z jakich rzeczy zrezygnowała Oburzona w imię planety? Co ma planeta do naturalnej potrzeby człowieka posiadania własnego kąta? Proszę o odpowiedź na to i pozostałe pytania.