Dobrze napisane. Jako osoba w wieku emerytalnym, ktora troche pracowala a potem "siedziala" w domu moge uzupelnic wypowiedz autorki, ze trudno jest nawet po latach ocenic, ktory wariant zycia bylby lepszy dla kobiety, czy ten z "pracowaniem", czy ten, ktory realizowalam. Dobrze wychowane i "zaopiekowane" dzieci to sukces niewatpliwy. Obiad pod nos dla meza tez stwarza mu komfort zycia i sluzy zdrowiu. Niekoniecznie sie glupieje, bo jest radio, telewizja, gazety, ksiazki, znajomi. Realizacja mojej kariery zawodowej stwarzala grozbe rozstania sie z mezem, a to nie byloby dobre dla dzieci. A i ja wole byc z kims niz sama.

Jakże miło i rozsądnie tak walczyć ze stereotypami i nawoływać do poszanowania indywidualności... Chciałabym tylko dowiedzieć się, kim jesteśmy - przywołane w ostatnim akapicie - "my"? Z kontekstu wnioskuję, że "my"="kobiety" - czyżbyśmy wszystkie musiały odpowiedzieć sobie na te pytania? Może jeszcze - jednomyślnie? Co się stało z wołaniem o indywidualne podejście do każdej sytuacji? Może po prostu każda z nas (i każdy oczywiście też) zajmie się poukładaniem swojego życia zamiast wałkować po raz kolejny teoretyczne rozważania?

Czasami jest tak, że ktoś mi wmawia, że jest jakiś konflikt, którego ja nie widzę. Konflikt, który może istniał jakiś czas temu, ale jest już tematem przegadanym i nieistniejącym. Że feministki nienawidzą mężczyzn. Że mężczyźni nie znoszą teściowych. Że pracujące w firmie dogadują pracującym w domu.
I pojawia się ktoś, kto mówi z dobrotliwym uśmiechem "Ależ nie kłóćmy się!". A tu przecież od dawna nikt się nie kłóci. Bardzo proszę to "za zdumieniem" zauważyć. Chyba dawno nie było o tym nic w WO, to choć list musiał przypomnieć o tym "konflikcie"...

Moim zdaniem... zrobić tak jak indywidualnie komu pasuje :) Kwestia dogadania :) a co samego tematu? po co go roztrząsać? :)