Mamo, odkryj kołdrę

Opowiedz o tym, jak ojciec cię przeprosił.

To było dwa lata temu. Robię coś w kuchni, dzwoni brat. 'Tata chce ci coś powiedzieć' - mówi.

Ja na to: 'Ale ja nie chcę, zostaw, po co?'.

Brat nalega: 'Weź, porozmawiaj z nim'.

Oddał ojcu słuchawkę i słyszę: 'Przepraszam cię'.

Tak sam z siebie postanowił nagle cię przeprosić?

Był już wtedy bardzo chory, właściwie umierał. Leżał w domu i chciał, żeby mój brat do niego przyjechał. Właśnie brat, nie ja czy siostra. Ojciec go w dzieciństwie strasznie bił, wyzywał, poniżał, ale na starość zaczęło mu nagle na tym jedynym synu zależeć. Sławek przyjechał, ojciec poprosił go o wybaczenie, a wtedy brat: 'Wybaczę ci, jak przeprosisz również moje siostry'. I stąd ten telefon do mnie.

Tak więc takie to były przeprosiny.

Jak zareagowałaś?

On mówi 'przepraszam', a ja od razu w płacz.

Tak od razu?

Od razu. On jedno słowo, a ja już: 'Dobra, tata, OK, wybaczam ci - i łzy połykam. - To jak? Chcesz, żeby przyjechać do ciebie?'. A on: 'Przyjedź, jeśli chcesz'. Pojechałam. Wyglądał dramatycznie. Wiesz z książki, jaki był wcześniej: tęgi, butny, despota. A teraz ledwo go poznałam. Wychudzony, chyba ze 40 kilo ważył. Upał był ze 30 stopni, a on siedzi, taka sierota, w łóżku, w grubych skarpetach, w wełnianej czapce.

W czapce?

Tak. Odkąd zachorował na marskość wątroby, mama kazała mu chodzić w czapce non stop. Żeby się nie przeziębił. Przy łóżku stał brat. Mama się kręciła, coś zaczęła mówić, a brat twardo: 'Mamo, ty wyjdź, ty się nie wtrącaj, z tobą sobie później porozmawiamy'. I zamknął za nią drzwi. I wtedy tata jeszcze raz mnie przeprosił. Płakał. Nigdy w życiu nie płakał. Ja przez chwilę poczułam się tak, jakbym go odzyskała. Znowu zaczęłam płakać. Pytam: 'Tatuś, czemu tak późno? Czy nie mogliśmy normalnie żyć?'. I łzy mu wycieram. 'Wybaczam ci, wybaczam' - powtórzyłam. A on tak się oparł na moim ramieniu. Tak inaczej się przytuliliśmy. Pierwszy raz tak jak ojciec z córką. I dopiero wtedy Sławek powiedział: 'Teraz i ja ci wybaczam'. Pożegnałam się z nim, wróciłam do domu i on za pięć dni umarł. Pytają mnie, dlaczego pod pseudonimem napisałam tę książkę. Jednak kocha się tych rodziców.

Masz poczucie, że on żałował tego, co robił?

Ja nie wiem, czy on mnie przeprosił za to. Mam takie wrażenie, że on akurat za to nie czuł się winny. Że mnie przeprosił raczej za awantury, za pijaństwo. Tak wynika z tego, co potem mówiła nam mama - że on powtarzał, że zmarnował życie, że nie powinien był pić, bić nas, wyzywać, demolować mieszkania. Pijaństwo to wiadomo, że jest grzech. O tym nawet ksiądz w kościele mówi. Ale tamto? W tamtym chyba do końca nie widział nic złego.

W tamtym, czyli...

Molestował mnie od trzeciego roku życia. Kiedy miałam osiem lat, zmusił mnie do stosunku oralnego, wkrótce potem zaczął ze mną regularnie współżyć. Zawsze, jak to się mówi, uważał. Dlatego nie zaszłam w ciążę. Myślałam, że widocznie tak musi być, bo to mój tata i na pewno mnie nie skrzywdzi. Godziłam się. Ze strachu, z poczucia, że rodziców trzeba słuchać. On stosował różne metody. Nie zawsze to było na siłę. Jeżeli mu nie dawałam tego, co chciał, to mnie szantażował, dąsał się, wyszedł, zamknął się w pokoju, nie odzywał się do mnie, nie kupował mi nic. Albo upajał mnie alkoholem. Przecież mama, jak wracała z pracy, musiała widzieć, że jestem wypita! To kilkakrotnie się zdarzało. Nigdy nie reagowała. Miałam wrażenie, że mama to akceptuje. Przecież to ona zostawiała mnie na noc w pokoju taty, a sama spała z resztą rodzeństwa w drugim. Mama, którą kochałam ponad wszystko. Byłam przekonana, że tak jest we wszystkich rodzinach, że moje koleżanki z klasy też tak mają. Nie miałam jednak odwagi się upewnić. Coś w środku mi podpowiadało, że nie wypada o to pytać.

Źródło: Wysokie Obcasy

1 2 3 4 5  następne »