Skomentuj:
Aby ocenić zaloguj się lub zarejestrujX
Wszystko przez te przeklęte dziewczyny
01.12.2009
, aktualizacja: 26.11.2009 16:02
Przeżyła męża o 30 lat. Na zdjęciu - w ich wypełnionym książkami mieszkaniu na Manhattanie, 1978 r.
Jedyną zaletą małżeństwa jest to, że można być tak wulgarnym, obraźliwym i niechlujnym, jak się tylko chce
Elizabeth Hardwick, pisarka i krytyk literacki, była żoną nagrodzonego Pulitzerem poety Roberta Lowella cierpiącego na depresję maniakalną. Dzięki jej wytrwałości i sile związek ten przetrwał ponad 20 lat
ZOBACZ TAKŻE
- Miłość letnia, miłość konkretna (12-07-09, 01:00)
- Służące geniusza (31-05-09, 01:00)
- Zofia, Zygmunt i Kultura (03-05-09, 01:00)
- Pióro biseksualne (19-04-09, 01:00)
- Sabina. Między Freudem a Jungiem (28-12-08, 11:00)
O związku z Elizabeth Hardwick Robert Lowell napisał wiersz 'Mówić o tej niedoli, jaką jest małżeństwo'. Ale to u niej szukał schronienia po trzecim rozwodzie - zmarł na atak serca w nowojorskiej taksówce, którą jechał z lotniska Kennedy'ego do jej mieszkania. Elizabeth Hardwick jeszcze po latach podkreślała, że małżeństwo z Lowellem było najlepszą rzeczą, jaka jej się w życiu przydarzyła.
Był 1946 rok. Przyjęcie w nowojorskim mieszkaniu Philipa Rahva, redaktora 'Partisan Review'.
miałaś dwadzieścia parę lat,
a ja,
ściskając szklankę w dłoni,
i z gardłem ściśniętym,
piłem więcej niż inni,
aż wreszcie omdlałem
u twoich stóp, zmorzony piciem i upałem
Greenwich Village,
zanadto urżnięty,
zbyt sztywny i nieśmiały,
aby cię poderwać,
gdy ze zjadliwą werwą
tradycyjne Południe drwinami smagałaś.
(przeł. Stanisław Barańczak)
Tak po latach Robert Lowell opisał pierwsze spotkanie z Elizabeth Hardwick. On był już uznanym poetą, ona zasłynęła jako przenikliwa, ostra recenzentka. Chuda, zawsze z papierosem. Miała burzę brązowych loków, niezupełnie niebieskie oczy i polemiczny temperament. Spragniona wielkiego świata kilka lat wcześniej przyjechała do Nowego Jorku z Lexington w Kentucky. Zaczęła pisać doktorat z XVII-wiecznej poezji angielskiej na Columbia University, ale szybko znudziła ją akademicka rutyna i wybrała życie artystycznej cyganerii. Tamtego wieczoru nie tylko nieśmiałość powstrzymała Lowella od uczynienia jej awansów - był w towarzystwie żony, pisarki Jean Stafford. Bliżej poznali się dopiero jesienią 1948 roku w kolonii pisarskiej w Yaddo. 'Ona jest dla ciebie niebezpieczna' - pisał wówczas do Lowella Peter Taylor, ofiara ostrego pióra młodej krytyczki. Ale poecie panna Hardwick zdecydowanie przypadła do gustu. Odpowiadał Taylorowi, że jest to osoba nieszkodliwie złośliwa, dowcipna, emanuje pozytywną energią. Zauroczenie było wzajemne. Tej jesieni Hardwick razem z Elizabeth Bishop pomagały Lowellowi dojść do swojego pokoju po mocno zakrapianej poetyckiej biesiadzie w Bard College. Jeśli wierzyć anegdocie, kładąc go do łóżka, Hardwick westchnęła, że wygląda jak Adonis.
Był 1946 rok. Przyjęcie w nowojorskim mieszkaniu Philipa Rahva, redaktora 'Partisan Review'.
miałaś dwadzieścia parę lat,
a ja,
ściskając szklankę w dłoni,
i z gardłem ściśniętym,
piłem więcej niż inni,
aż wreszcie omdlałem
u twoich stóp, zmorzony piciem i upałem
Greenwich Village,
zanadto urżnięty,
zbyt sztywny i nieśmiały,
aby cię poderwać,
gdy ze zjadliwą werwą
tradycyjne Południe drwinami smagałaś.
(przeł. Stanisław Barańczak)
Tak po latach Robert Lowell opisał pierwsze spotkanie z Elizabeth Hardwick. On był już uznanym poetą, ona zasłynęła jako przenikliwa, ostra recenzentka. Chuda, zawsze z papierosem. Miała burzę brązowych loków, niezupełnie niebieskie oczy i polemiczny temperament. Spragniona wielkiego świata kilka lat wcześniej przyjechała do Nowego Jorku z Lexington w Kentucky. Zaczęła pisać doktorat z XVII-wiecznej poezji angielskiej na Columbia University, ale szybko znudziła ją akademicka rutyna i wybrała życie artystycznej cyganerii. Tamtego wieczoru nie tylko nieśmiałość powstrzymała Lowella od uczynienia jej awansów - był w towarzystwie żony, pisarki Jean Stafford. Bliżej poznali się dopiero jesienią 1948 roku w kolonii pisarskiej w Yaddo. 'Ona jest dla ciebie niebezpieczna' - pisał wówczas do Lowella Peter Taylor, ofiara ostrego pióra młodej krytyczki. Ale poecie panna Hardwick zdecydowanie przypadła do gustu. Odpowiadał Taylorowi, że jest to osoba nieszkodliwie złośliwa, dowcipna, emanuje pozytywną energią. Zauroczenie było wzajemne. Tej jesieni Hardwick razem z Elizabeth Bishop pomagały Lowellowi dojść do swojego pokoju po mocno zakrapianej poetyckiej biesiadzie w Bard College. Jeśli wierzyć anegdocie, kładąc go do łóżka, Hardwick westchnęła, że wygląda jak Adonis.
Najczęściej czytane24 htydzień
- Wisława Szymborska o swojej miłości
- Co sobotę w kiosku z "Gazetą Wyborczą"
- Galeria okładek
- Kup E-wydanie
- Wysokie Obcasy Extra
