1. Gene Tierney (1920-91)
- Jesteś pierwszym znanym mi facetem, który zakochał się w trupie - mówi felietonista Waldo Lydecker (Clifton Webb) do policjanta Marka McPhersona (Dana Andrews) w ''Laurze'' (1944) Ottona Premingera. Policjant prowadzi śledztwo w sprawie zabójstwa Laury Hunt (właśnie Tierney). Odwiedza jej opuszczone mieszkanie, gdzie na ścianie wisi portret gospodyni upozowanej jak z obrazu Gustava Klimta. Kiedyś w deszczowy wieczór, gapiąc się na portret, pije whisky i zasypia w fotelu. Budzi go hałas. To Laura, ciało znalezione przez policję należało do innej kobiety. McPherson jest wstrząśnięty i jeszcze bardziej zakochany...
W Tierney (170 cm wzrostu) trudno się było nie zakochać. Jej wyrazista twarz pozwalała jej grać i Polinezyjkę, i Chinkę, i blondwłosą włoską wieśniaczkę. Pochodziła z Brooklynu; ojciec pracował w ubezpieczeniach, matka była nauczycielką gimnastyki. Reżyser Anatole Litvak zauważył ją, gdy zwiedzała z rodzicami studio braci Warner.
W 1941 r. poślubiła Olega Cassiniego, który przygotowywał jej filmowe kostiumy. Dwa lata później urodziła upośledzone umysłowo dziecko. W 1952 r. rozstała się z Cassinim. Był też drugi mąż i liczne romanse, np. z Johnem F. Kennedym. Jednak gdy ten w 1960 r. walczył o prezydenturę, głosowała na Richarda Nixona. Po zwycięstwie JFK posłała mu gratulacje.
Burzliwe życie wpędziło ją w depresję. W Boże Narodzenie 1957 r. policja ściągnęła ją z gzymsu budynku, chciała skoczyć. Była leczona psychiatrycznie. Może dlatego tak ceniła rolę Ellen Brent w ''Leave Her to Heaven'' (1945) Johna M. Stahla, za którą dostała nominację do Oscara. Ellen jest szalona. Wypływa na jezioro łódką, obok tapla się w wodzie młodszy brat jej męża. Gdy chłopcu brakuje sił, Ellen mu nie pomaga, pozwala, by się utopił. Zakłada wtedy ciemne okulary, jakby była ślepa na to, co się dzieje.
Tierney nie lubiła swego głosu - uważała, że jest za wysoki. By go obniżyć, zaczęła palić. Zmarła na rozedmę płuc.
2. Marika Green (ur. 1943)
Ta Szwedka była skrajnie niewinna i skrajnie wyuzdana. - Och, Jeanne, jakże śmieszną drogę musiałem przebyć, żeby dojść do siebie - tak w ''Kieszonkowcu'' (1959) Roberta Bressona wzdycha Michel (Martin LaSalle), młody inteligent, który chciałby żyć poza moralnością niczym Raskolnikow. Wzdycha do dziewczyny (właśnie Green), której czystość go zbawia. W finale Jeanne odwiedza Michela w więzieniu. Całują się przez kraty - on jej twarz, ona jego ręce.
Mierząca 177 cm Green uczyła się baletu, ale była za ciężka, by ją podnosić. Gdy miała 16 lat, przedstawiono ją Bressonowi. Po nim, jak mówi, na zawsze została ''aktorką minimalistyczną''. Wyuzdana jest w ''Emmanuelle'' (1974) Justa Jaeckina. Gra tam Bee, panią archeolog, którą spotyka w Bangkoku tytułowa bohaterka (Sylvia Kristel). Bee chodzi w kombinezonie w kolorze khaki i w wysokich butach. Emmanuelle jedzie z nią na wykopaliska. W bambusowym domku na białym prześcieradle spędzają miłosną noc, po której Bee mówi Emmanuelle, że jej nie kocha. Gdy razem jeżdżą konno, w tle rozbrzmiewa słynna piosenka: ''Mélodie d'amour chante le coeur d'Emmanuelle''.
Marika to córka szwedzkiego fotografa Lennarta Greena, który w 1953 r. osiadł z rodziną w Paryżu. Fotografował sławy, np. Salvadora Dali. Marika też fotografuje, tak jak i Eva Green (''Casino Royale''), córka jej młodszego brata Waltera i francuskiej aktorki Marlene Jobert. Marika urządziła niedawno w Paryżu wystawę fotografii kilku pokoleń Greenów. Jest żoną austriackiego operatora Christiana Bergera, który kręci dla Michaela Hanekego. Mieszka w centrum Wiednia, w lofcie z ogrodem o powierzchni 200 m kw. i z kolekcją skandynawskich mebli z lat 50.
3. Susan George (ur. 1950)
W ''Nędznych psach'' (1971) Sama Peckinpaha jest niepokojąca scena gwałtu, który stopniowo przestaje być gwałtem. Ostatecznie gwałcona całuje gwałciciela. Gwałcona jest Brytyjka Amy (właśnie George), która, poślubiwszy amerykańskiego astromatematyka Davida Sumnera (Dustin Hoffman), pojawia się z nim w rodzinnej Kornwalii. Jej dawny chłopak Charlie Venner (Del Henney) i jego kumple budują garaż przy jej domu. Amy zachowuje się wobec nich prowokacyjnie, chodzi nago. W końcu tubylcy wyciągają Davida na lipne polowanie, a w tym czasie Charlie dobiera się do jego żony. David zemści się krwawo...
George jest dla mnie synonimem luzackiej dziewczyny z rozrywkowego Londynu po roku 1968. Ma za dużo zębów, ale to tylko dodaje jej uroku. W latach 70. pojawiła się w wielu filmach, nawet u boku Laurence'a Oliviera, ale to, że występ u Peckinpaha był najważniejszy, potwierdza nazwa jej firmy producenckiej - Amy International. Susan prowadzi ją z mężem - aktorem Simonem MacCorkindale'em. Mają też hodowlę koni arabskich. Są razem od 1982 r.
George jest córką saksofonisty, który został hotelarzem, i byłej tancerki. MacCorkindale mówi o żonie, że nauczyła go balowania, a on ją bycia poważniejszą.
4. Linda Darnell (1923-65)
Nazywano ją ''dziewczyną z doskonałą twarzą''. W ''Znaku Zorro'' (1940) Roubena Mamouliana dama przy stoliku zachęca Don Diega (Tyrone Power) do tańca, ale on prosi na parkiet Lolitę Quintero (właśnie Darnell). Woła do orkiestry: ''Zagrajcie » Sombrero blanco «!'', i rozpoczyna serię efektownych przytupów. Lolita jest w szerokiej białej sukni, Don Diego - w obcisłych spodniach, więc widzimy jego zgrabne nogi, a nie jej. Gdy kończą, ona wzdycha: ''Nigdy nie śniłam, że taniec może być taki cudowny''. On: ''Mnie wydał się bardziej męczący''. I ją od siebie odsuwa. Cóż, Zorro jako Don Diego musi udawać gamonia.
Darnell była modelką już jako 11-latka (mówiła, że ma 16). Gdy miała lat 13, w jej rodzinnym Dallas pojawił się hollywoodzki łowca talentów Ivan Kahn. Matka uczyła ją: ''Wyprostuj się, uśmiechnij i powiedz, że masz 18''. Gdy w Hollywood odkryto jej prawdziwy wiek, kazano wrócić za dwa lata. Linda (naprawdę Monetta Eloyse) mówiła: ''Nie miałam wielkiego talentu. Nie chciałam być gwiazdą filmową. Ale matka zawsze tego chciała''.
W Kalifornii matka przechadzała się z wężem okręconym wokół szyi albo wyprowadzała na spacer koguta. Domagała się, by jej męża, pracownika poczty w Dallas, przeniesiono na pocztę w Beverly Hills. Chcąc uciec od rodzicielki, Darnell poślubiła w 1944 r. operatora J. Pervella Marleya: ''Potrzebuję starszego, doświadczonego mężczyzny, żeby mną pokierował''.
Mężów miała jeszcze dwóch - właściciela sieci browarów i pilota. Mimo kuracji hormonalnej nie mogła mieć dzieci. W 1948 r. adoptowała pięciotygodniową dziewczynkę imieniem Lola.
Menedżer stracił jej oszczędności i nie zapłacił jej podatków. Żeby się ratować, musiała sprzedać ukochane ranczo. Próbowała występów na Broadwayu, ale sztuka ''Harbor Light'' padła po czterech przedstawieniach.
więcej zdjęć
