Szamanka od pijaków

Jaki głupi chrześcijanin! Gdybyś tego nie miał na szyi, już byśmy nie rozmawiali. Nie wierzysz? To go wyrzuć!

Nie ma mowy.

A widzisz! Boisz się!

Wstrętna czarownica. Mów lepiej o twoich szamańskich przodkach.

Prowadzą mnie i ratują życie po dzień dzisiejszy. Kilka lat temu mojemu przyjacielowi Dankanowi z Krasnego Jaru w pożarze spłonęło dwoje dzieci... Ale to długa historia. Jak chcesz. A więc Dankanowi fizycznie nic nie dolegało, ale zaczął umierać. Trafił na reanimację do szpitala, gdzie trzymali go w śpiączce farmakologicznej, żeby wyłączyć głowę, ale i tak gasł. Jego ojciec przyjeżdża do mnie i błaga, żebym go ratowała. Zabrałam go ze szpitala i zawiozłam do naszej rodzinnej wioski w tajdze. Naszemu staremu szamanowi bardzo się nie podobało, że pomagam Dankanowi. A ja go jakoś podniosłam. Kilka miesięcy później ja zaczynam umierać. W płucach znajdują mi okropne glisty, które rozwijają się i żyją w wielkich wągrach wypełnionych cieczą.

Ohyda. Skąd się tam wzięły?

Podobno od zwierząt. To zabójcze, śmiercionośne robale. Szykowali mnie do operacji, a ja na obrazie tomograficznym zobaczyłam, że te straszne wągry są dość blisko tchawicy. Gdyby tylko przedostały się do niej, tobym je wykrztusiła. I udało się. Samymi tylko myślami. W nocy przed operacją wykasłałam z siebie kilka litrów płynu z tymi glistami. Potem ludzie mi powiedzieli, że to była kara naszego szamana z Krasnego Jaru. Oni tak potrafią. Zdradziłam duchy naszych przodków, poszłam tam, gdzie nie powinnam.

Luba, na litość boską! Jak lekarz może z powagą opowiadać takie historie?

Zaraz potem nasz stary szaman umiera. To moja wina. Nie powinnam leczyć Dankana. On powinien był umrzeć, bo tak było mu pisane. Dlatego potem miał umrzeć ten, co go ratował, ale się wybroniłam. To stary szaman wziął śmierć Dankana na siebie.

Wierzysz w to?!

Ja to wiem. W świecie panuje równowaga. Jak gdzieś przyjdzie, gdzieś musi odejść. W naszym świecie, w Krasnym Jarze, nie odszedł człowiek, który miał odejść, więc odszedł inny. Nasz szaman.

W Tuwie poszedłem z szamanką do szpitala dziecięcego. Matka dziecka prosiła ją o ratunek, bo lekarze byli bezradni. Wpuścili nas pod warunkiem, że nie będziemy dawać żadnych szamańskich lekarstw. Biała, sterylna sala, pielęgniarki, lekarze, kroplówki, a w tym brudna starucha z pióropuszem na głowie, obwieszona kolorowymi wstążkami, skrzydłami ptaków, skórkami zwierząt i węży. Okadza łóżko dymem, wyje w rytm bębna i chlapie na wszystko mlekiem. Dzieci płakały ze strachu.

Syberyjskie narody nie mogą żyć bez szamanów. Na księdza można się wyuczyć, a szamanem trzeba się urodzić.

Lekarze mi powiedzieli, że traktują te rytuały jako psychoterapię, głównie dla rodziny. Ale mieliśmy rozmawiać o wódce i pijaństwie aborygenów. Mają predyspozycje, to już wiemy, ale to wcale nie znaczy, że muszą się zapijać.

Ale się zapijają, bo żyją w chronicznym, długotrwałym stresie. Tak jest nie tylko w Rosji, ale także w Kanadzie i Stanach Zjednoczonych z Eskimosami i Indianami. Narody, które przyszły i zamieszkały wśród aborygenów, wszędzie dominują liczebnie i pod każdym względem. Jesteśmy u siebie, ale jakby nie u siebie. To straszna sytuacja. Chcielibyśmy się wyzwolić, zaprotestować, zbuntować, podnieść pięści, ale nie wiemy, o co konkretnie powalczyć.

A więc na razie, dawaj, walniemy kielicha.

Tak jest! I od razu robi się fajnie. Tak więc problem zapijania się na śmierć całych narodów to nie jest zagadnienie medyczne, genetyczne, biologiczne, ale społeczne. To choroba socjalna. Winna jest sytuacja, w której aborygeni znaleźli się nie ze swojej winy. Dzieci, które wychodzą z tajgi, żeby pójść do obowiązkowej szkoły, uczą się siedzieć na krześle, spać w łóżku, chodzić po schodach, jeść łyżką, widelcem i na talerzu, a przy tym uczą się czytać i pisać, na dodatek w obcym języku. To straszne katusze. Nie dają rady i już na starcie są gorsze. A to wy przyszliście na naszą ziemię, gdzie żyliśmy spokojnie tysiące lat, nie znając wódki. A więc, dawaj, walniemy kielicha. Od razu robi się lepiej, człowiek robi się dumny, silny, wspaniały, niezwyciężony.

A jak ktoś nie podziela tego poglądu, łapiecie za noże i karabiny, które wszyscy mają, bo to tajga. Osobliwe, że mordujecie się między sobą. Nie strzelacie do Ruskich.

Bo przecież pijemy w swoim sosie, a nie z Ruskimi. Osobliwe, że nasze kobiety także robią się bardzo agresywne, ale przyznam się, że nie mam pojęcia, dlaczego tak się dzieje. U Rosjan tylko faceci po pijaku tłuką się po mordach. Nie wiem także, jak to się dzieje, że kobiety nie giną przy tym tak masowo jak mężczyźni, chociaż według moich obserwacji piją od nich jeszcze więcej. Nasze kobiety także szybciej i łatwiej niż mężczyźni wpadają w alkoholizm, ale nie zabijają i rzadko decydują się na samobójstwo.