Nie wiem, jak ci to powiedzieć...

Kocham swoje dzieci tak bardzo, że chciałabym je uchronić przed całym złem świata, przed cierpieniem, przed wszystkimi mrocznymi stronami życia. Przez pewien czas udawało mi się trzymać dziecko pod kloszem, nawet (wstyd się przyznać) czytałam bajki w wersji ocenzurowanej (babci czerwonego kapturka wcale wilk nie zjadł, tylko ukryła się w szafie), na domowy indeks trafiła duża część wierszy Brzechwy, który (choć w dzieciństwie wcale tego nie zauważyłam) dziś wydał mi się okrutny i złośliwy (warzywa giną w zupie, żaba wysycha po absurdalnych poradach doktora, z renifera zrobiono rękawiczki, a kaczkę dziwaczkę podano w buraczkach)....