Dzieci uciekają z domu, bo chcą być zauważone

Dlaczego dzieci uciekają z domu?

Gdy nastolatek czuje złość do rodziców, gdy uważa, że jego potrzeby są lekceważone, a samotność (mimo fizycznej obecności rodziny) staje się nie do zniesienia, wtedy pojawia się myśl o ucieczce.

Dlaczego dziecko bywa tak złe na rodziców, że ucieka?

Bo nie pozwalają mu na samodzielność, na własne zdanie i jakąkolwiek indywidualność - wszystko musi być po ich myśli. Złość na rodziców przybiera na sile, gdy są zbyt rygorystyczni, nie respektują potrzeb dziecka, nie liczą się z jego zdaniem, odmawiają prawa do dyskusji. Nastolatek w takiej rodzinie czuje się zniewolony, usidlony, spacyfikowany. Ma ochotę poczuć się niezależny i wolny. Uważa, że tylko ucieczka może mu tę wolność dać.

Nie wie, że kiedy ucieknie, pozna raczej, co to strach, bezradność, głód i zimno.

Niekiedy dzieci uciekają przed niebezpieczeństwem, krzywdą, upokorzeniem. Przed problemami, które przerosłyby niejednego dorosłego człowieka. Uciekają od biedy, molestowania psychicznego, seksualnego, od przemocy, od ciągłych kłótni rodziców. Uciekają dzieci, które nie mają wsparcia w swoim środowisku i nie potrafią lub nie mają kogo poprosić o pomoc.

Ale dzieci uciekają nie tylko z domów patologicznych.

Często tzw. przyzwoici rodzice - spokojni, porządni, zapracowani - dziwią się, że to właśnie ich dziecko uciekło. "Przecież miało wszystko, czego chciało" - mówią. Ale z relacji dziecka wynika coś przeciwnego: czuło się niekochane, nieakceptowane, odrzucone. Sądzi, że rodzice kupowali jego miłość prezentami i pieniędzmi. Nastolatek potrzebuje zainteresowania rodziców, a gdy tego brakuje, ucieczka staje się wołaniem: "Zauważcie mnie!".

Rodzice, którzy akceptują swoje dziecko warunkowo - tylko wtedy, gdy wszystko wychodzi mu dobrze, a w chwilach niepowodzeń tej akceptacji brakuje - mogą spodziewać się, że i ono pomyśli o ucieczce.

Dzieci uciekają od rodziców nadopiekuńczych, ale także od nadmiernie rygorystycznych - od wymagań, którym nie są w stanie sprostać.

Czy uciekają czasem dla zabawy, żeby przeżyć przygodę?

Ciekawość świata, chęć poznania nowych ludzi, syndrom Jasia Wędrowniczka - i to może być przyczyną odejścia dziecka z domu. Wędrowniczek jest tak zainteresowany wszystkim wokół, że nie myśli o tym, co przeżywają szukający go rodzice.

Często młodzi ludzie tak dobrze czują się na wakacjach, że nie chce im się wracać do domu. I niekoniecznie dlatego, że w tym domu dzieje się coś złego. Po prostu przygody wakacyjne i emocje z nich płynące są tak ekscytujące, że szkoda, aby się skończyły.

Zbliżają się wakacje, czy wtedy więcej dzieci ucieka?

' Tak, część dlatego, że łatwiej zasmakować przygody, bo jest ciepło, można spać w namiocie. Żeby poczuć smak wolności, uciekają dzieci zbyt rygorystycznych rodziców, którzy nie pozwalali im na samodzielny wyjazd, bo wydawały im się za młode i nieodpowiedzialne.

Dużo dzieci ucieka z powodu złych stopni na świadectwie, a właściwie z powodu strachu przed reakcją rodziców. Ale strach i w styczniu może być przyczyną ucieczki dziecka.

Czy można wcześniej zauważyć, że dziecko chce uciec?

Rodzice, z którymi rozmawiam, zawsze są zszokowani, że właśnie z ich domu dziecko uciekło, przecież wszystko było dobrze. Ale, jeśli się uważnie patrzy, można zauważyć, że dziecko zaczyna być wycofane, nie ma z nim kontaktu, jeżeli wcześniej ten kontakt był kiepski, to teraz jest fatalny. Nastolatek przestaje opowiadać, zamyka się w sobie, ucieka w internet, gry komputerowe, marzenia, a czasem w naukę.

Pierwszym znakiem jest więc ucieczka psychiczna?

W pewnym sensie ucieczkę dziecka poprzedza zawsze jakaś forma ucieczki dorosłych. To najpierw rodzice, nauczyciele, opiekunowie uciekają od szczerych rozmów, od rozwiązywania problemów, od prawdziwych kontaktów i relacji z dziećmi.