Podróże Wysokich Obcasów - zobacz więcej

- Uwielbiam, kiedy otaczają mnie ludzie. Teraz w naszym domu mieszkają couch surferzy z trójką dzieci. Czuję się dobrze, gdy goszczę co najmniej pięć osób w ciągu tygodnia - śmieje się Ania Alboth, jedna czwarta Rodziny bez Granic. Pozostała trójka to Tom, jej mąż, oraz dwie córeczki: Hania i Mila. Mieszkają w Berlinie. Ania jest polską dziennikarką, którą do przeprowadzki do Niemiec skłoniła miłość, Tom jest fotografem, zajmuje się również projektowaniem stron internetowych. Trzyletnia Hania i półtoraroczna mila Mila to dwa brzdące, które, gdziekolwiek się znajdą, od razu wypełniają sobą całą przestrzeń oraz absorbują uwagę.

- Beee myyyyy, beee myyy, rock'n'roll queen - śpiewa Hania, ku zaskoczeniu wszystkich.

Piszę o nich "Rodzina bez Granic", bo tak po polsku nazywa się blog, który prowadzą: The Family Without Borders. Dostał on nagrodę magazynu National Geographic Traveler w kategorii "Najlepszy blog podróżniczy roku 2011".

Jak ze sobą rozmawiają? Ania z Tomem komunikują się między sobą po angielsku, choć Tom zdążył już nauczyć się polskiego. Ania przez cały czas zmaga się z niemieckim. Rozmawia z dziewczynkami tylko po polsku, Tom tylko po niemiecku. Mila jeszcze niewiele mówi, ale Hania utożsamia język z osobą. Z Anią rozmawia po polsku, z Tomem po niemiecku, rozumie również ich rozmowy po angielsku. W Gwatemali kilkakrotnie słyszeli, jak odpowiada dzieciom w języku hiszpańskim.

Ich dom wypełniony jest ludźmi: odbywają się tu niekończące się rozmowy przy kawie, małe koncerty, wspólne gotowanie. Przychodzą znajomi, znajomi znajomych, przyjeżdżają osoby poznane podczas licznych podróży. Przez wiele lat oboje tworzyli organizację European Youth Press, organizowali spotkania i warsztaty dla młodych dziennikarzy. Zaowocowało to przyjaźniami w różnych częściach świata.

Zwykle przed wyjazdem, oprócz zaznaczania na mapach miejsc, zaznaczają też punkty, w których znajdują się znajomi.

- Często to właśnie "punkty ludzkie" wyznaczają trasy naszych wypraw - mówi Ania.

Zawsze dużo podróżowali. Gdy urodziła się ich pierwsza córka, Hania, postanowili, że chcą żyć tak, jak zawsze marzyli. Nie zamknęli się w domu. Zatrzasnęli drzwiczki załadowanego samochodu i wyruszyli w półroczną podróż dookoła Morza Czarnego. Hania miała wtedy sześć miesięcy. Później, gdy wrócili do Niemiec, urodziła się Mila. Do Ameryki Środkowej pojechali już we czwórkę. Mogli pozwolić sobie na tak długie wyprawy dzięki niemieckiemu, przyjaznemu systemowi przyznawania urlopów macierzyńskich i ojcowskich.

Szczęście? Obudzić się pod gołym niebem

"Żegnajcie Niemcy, Żegnaj Polsko! Wyruszamy! Po kilku tygodniach intensywnych przygotowań. W wyładowanym samochodzie, który będzie naszym domem, przekroczymy jutro granicę z Ukrainą. Więcej wieści wkrótce" - to pierwszy wpis na blogu The Family Without Borders (Rodzina bez Granic), który umieściła Ania. Cel: Ukraina, Rumunia, Bułgaria, Rosja, Gruzja, Azerbajdżan, Górny Karabach, Turcja, Serbia. Zanim blog wypełnił się wpisami, śledzili go znajomi. Dziś odwiedzają go ludzie z ponad 130 krajów świata.

Na pół roku samochód, załadowany po brzegi, stał się ich domem. Był jadalnią, sypialnią, pokojem zabaw dla dzieci, miejscem życia towarzyskiego. Nie mieszkali w hotelach. Zatrzymywali się u znajomych i nieznajomych, rozbijali namioty w ogródkach. Budzili się pod gołym niebem i czuli się naprawdę szczęśliwi. Wozili ze sobą skrzynie. W jednej z nich umieścili "pokój dziecięcy" - wszystkie rzeczy Hani, w kolejnej - mnóstwo książek o miejscach, które planowali odwiedzić, w innej: przydatne przybory kuchenne, również takie, które miały się przydać do przyrządzania jedzenia przy ognisku.

Gruzja: najpiękniejsze miejsca i najwspanialsi ludzie

Jedynym krajem, którego żadne z nich nie odwiedziło wcześniej, była Gruzja, która po podróży stała się ukochaną Gruzją mimo to, że kraj ten budził obawy rodziców Toma.

- To właśnie mama i tata mojego męża mieli największe obawy przed naszym wyjazdem. Gruzja na przykład wydawała się im dzikim krajem, podkreślali, że jeszcze niedawno była tam wojna - opowiada Ania. Natomiast moi rodzice raczej martwili się, ze nie będą widzieć wnuczki w tak ważnym czasie, kiedy się zmienia, uczy. Jednak, ponieważ chcą naszego szczęścia - wspierali nas, jak mogli, bo wiedzieli, ze ta podróż to dla nas nas to najfajniejsze, co może być - dodaje.

- Gruzja to dla mnie najpiękniejsze miejsca i najpiękniejsi ludzie. Weseli, otwarci, gościnni. Tu poczuliśmy się naprawdę jak w domu.

Zaraz po przekroczeniu granicy zatrzymali się w spokojnym miejscu nad jeziorem. Podeszli do nich chłopcy, którzy przynieśli świeże mleko od krowy. Ucieszyli się, gdy zobaczyli Hanię. Wcześniej co chwilę ktoś zapraszał ich do domu. Gruzini uwielbiają mieć gości, kochają wspólnie biesiadować. To normalne, że krótko po poznaniu osoby podróżującej po ich kraju, zachęcają ją, by została trochę z nimi: zjadła, napiła się wina, przenocowała.

- Stolica Gruzji, Tbilisi, to była przygoda! To jedno z tych miejsc, gdzie postanowiliśmy wracać. Koniecznie! - mówi Ania.

Dzieci przekraczają bariery

Na całej trasie ich podróży dookoła Morza Czarnego prawdziwym kluczem do nawiązania znajomości była Hania. Co chwilę ktoś podchodził, brał ją na ręce, a później zapraszał do siebie. Często podbiegały dzieci, a one, jak wiadomo, potrafią dogadać się bez słów.

1 2  następne »