Internauci o depresji

gosia

Chciałam tu znaleźć trochę optymizmu, ale piszą głównie osoby poranione, tak jak ja. Pogubiłam się w życiu, inni sobie lepiej radzą. Wieczorem myślę, żeby już się nie obudzić, a rano przeraża mnie kolejny dzień. Wówczas zastanawiam się, jak długo będę się jeszcze tak męczyć. Winię się za wszystkie niepowodzenia, nawet za to, że tak myślę, i zapadam się coraz głębiej.

[margerytka.gosia@interia.pl]

teresa

Na depresję choruję od wielu miesięcy. Dopiero niedawno zaczęłam leczenie z prawdziwego zdarzenia, mimo że choroba doprowadziła do tego, że wyglądałam, jakbym wyszła z grobu. O mało co nie umarłam z wycieńczenia fizycznego i psychicznego. Przez chorobę straciłam pozycję w pracy, znajomych i szansę na udany nowy związek. Ale mam już po raz pierwszy nadzieję, że się wyleczę. Akceptuję psychiatrę, znalazłam też dobrego psychologa. Czuję, że to może początek końca tego piekła. Dziękuję za internetową witrynę o depresji i akcję Itaki. Gdyby o depresji się nie mówiło wcale, być może już bym nie żyła. Zwracam się teraz do osób chorych - nie zwlekajcie z leczeniem, nawet gdybyście mieli wydać ostatnie pieniądze na leczenie, to je wydajcie (jeśli macie). Ja się ciągle zadłużam, korzystam z pomocy innych, bo leczę się prywatnie. Ale pieniądze da się odzyskać - życia nie. Chorzy na depresję mają dwa (!) wyjścia - leczyć się albo umrzeć. Po miesiącach cierpienia, niespania, głodówki, niemocy fizycznej i wszystkiego, co wiąże się z tym najgorszym koszmarem mojego życia oraz poczucia całkowitej bezsilności wobec tego piekła, wstąpiła we mnie wiara, że będzie normalnie.

[bez adresu]

tomek

Śledzę tę akcję od dawna, tj. od czasu, gdy było o niej głośno w TV. I nic nie zrobiłem. Nic. Tak wygląda całe życie. Zastój. Marazm. Bezruch. Paraliż. Niemoc. Rezygnacja. Tak jak roślina, która ucieka od ludzi i robi wszystko, żeby ludzie uciekali od niej. Nie, nie chcę się wieszać ani truć. Nic nie chcę. Ani żyć, ani umierać. [tomtom11@wp.pl]

przemysław

Czuję się coraz gorzej. Pustka, obojętność, zniechęcenie. Zaczynam myśleć, że w moim życiu nigdy już nic się nie zmieni. Sądzę, że pisany mi jest smutny koniec. Czy ktoś potrafi wzbudzić we mnie nadzieję?

[przemyslaw4@wp.pl]

anka s.

Świetnie przygotowane strony internetowe. Sama leczę się na depresję od roku, a choruję chyba od 15 lat. To jest moja pierwsza - od nie wiem kiedy - jesień bez depresji. I mimo że w tym roku umarła moja mama, to jakoś udaje mi się trzymać. Myślę, że to dzięki lekom i psychoterapii. To była dla mnie ostatnia szansa, naprawdę chciałam wskoczyć pod tramwaj albo wejść na szczyt wieżowca i poszybować w dół. [ankast@hoga.pl]

wanda

Czuję się samotna, beznadziejna i nie mam po co żyć. Szukałam pomocy na Waszym czacie, a znalazłam w większości nieodpowiedzialnych gówniarzy. [bez adresu]

baśka

Dzięki tej stronie i ludziom z Waszego czatu poszłam do lekarza, który mi pomógł. Uwierzyłam, że nie jestem gorsza tylko dlatego, że mam depresję. Biorę leki, lepiej śpię, nie objadam się dla poprawy nastroju (wcześniej to mi pomagało). Gdyby nie Wasza strona, nie wiem, czy odważyłabym się na wizytę u psychiatry. Pozdrawiam wszystkich szukających pomocy.

[bez adresu]

zofia

Przyczyną depresji jest często brak przebaczenia. Krzywda wyrządzona przez drugiego człowieka bardzo boli i nie pozwala normalnie żyć. Czasami jest też tak, że nie potrafimy wybaczyć sobie - obwiniamy siebie za swoje niepowodzenia, za zło, które komuś wyrządziliśmy, za brak wiary w siebie, w ludzi, w Boga, za własny wygląd. Ktoś powiedział, że wszystko, co człowiek robi, wraca do niego. Spróbujmy wybaczyć innym i przede wszystkim sobie. Spróbujmy wybaczyć, żeby uratować siebie.