Chłopak z wakacji

Pomysł

Karina była panią od kontaktów z dziennikarzami w Gdańskim Wydawnictwie Psychologicznym. Mieszkała w wynajmowanej od wydawnictwa kawalerce, żywiła się czym popadnie i była szczęśliwa. Aż nadeszła zima. Ciemny, goły styczeń. Karina rzuciła znad biurka: - Dlaczego nie miałybyśmy jechać teraz na wakacje? Przez pokój przechodziła Łucja z działu naukowego: - Właśnie, dlaczego?

Karina zadzwoniła jeszcze do Warszawy, do Krystyny, dziennikarki, z którą utrzymywała służbowe kontakty: - Czy pani jedzie z nami? Krystyna właśnie zmieniała pracę, mogła jechać w przyszłym tygodniu lub nigdy. Pomysł pojawił się w czwartek, wycieczka do Egiptu startowała we wtorek. Karina: - Dziewczyny już się nakręciły, kiedy okazało się, że mój paszport traci ważność za kilka miesięcy, a na granicy wymagają, by miał co najmniej półroczną. W ambasadzie potwierdzili, że mogę mieć kłopoty. Karina postanowiła, że zostaje w Sopocie. Krysia zdecydowała, że skoro tak, to ona nie pojedzie z koleżankami Kariny do turystycznego Szarm asz-Szajch, tylko wybierze się sama do posthipisowskiego Dahabu na półwyspie Synaj, pełnego dziwaków, którzy przyjechali tam ponurkować, a zostali na resztę życia.

Przypadek

Zadzwonił brat Kariny: - To kiedy wylatujesz? Karina: - Nie jadę. - Jak to?! Egipcjanie na granicy na nic nie zwracają uwagi, jedź, jak cię cofną, oddam ci za bilet. Karina nocnym pociągiem pojechała do Warszawy i dołączyła do pani Krysi. - Gdybyśmy się nie rozdzieliły, to wszystkie wylądowałybyśmy w Hurghadzie. I wtedy Karina dziś, latem 2009 roku, nie miałaby męża Singapurczyka, mówiącego w trzech językach synka ani małego sklepu z wielkim łóżkiem pełniącym funkcję wystawy rzeczy różnych.

Dahab

W wielkim hotelu blisko plaży mieszkały trzy osoby: Karina, pani Krysia i jeden Rosjanin. Właściciele hotelu proponowali dyskoteki, wycieczki, spacery. A one nic. Włóczyły się same. Deptak, knajpki nad morzem rozsiane między szkołami nurkowania prowadzonymi przez obcokrajowców. Pierwszego dnia poznały Isę. Isa, mieszkający na stałe w Zurychu, pracował z trudną młodzieżą jako streetworker, organizował pomoc humanitarną dla Afryki, w Egipcie nurkował. Uroczy człowiek, obywatel świata, podrywacz. Od razu zaczęły się zastanawiać: skąd ten gość pochodzi? Uroda Isy jest niejednoznaczna. Azjata? Egipcjanin? Opowiadał o tylu przygodach i tylu krajach, że pani Krysia uznała, że albo Isa zmyśla, albo pracuje w tajnych służbach. Umówili się na wspólne wynajęcie dżipa i nurkowanie. Cały tydzień spędzili razem. - Zakochać się w nim? Równie dobrze mogłabym zakochać się w Johnnym Deppie - pomyślała Karina.

Pustka

Trzeba było wracać. W Sopocie -25 st., w mroźnym powietrzu zawisło pytanie: 'Boże, i co dalej?'. - Pani Krysia miała lepiej, ona żyła w związku, wracała do nowej pracy, coś w jej życiu się działo. A ja? W Dahabie poznała dziesiątki historii ludzi, którzy przyjechali na chwilę i zostawili wszystko, żeby tam żyć. Dla pani Krysi to była rezygnacja, dla Kariny - odwaga. W Dahabie było kolorowo i ciepło, w Sopocie - wiadomo. Ale życie toczyło się dalej. Dalej byli w kontakcie. Isa zadzwonił jeszcze z Dahabu, powiedział, że poczuł pustkę po ich wyjeździe. Słali SMS-y: 'Jak tam? Tęsknię za wami'. - Zawsze 'za wami'. Pisał maile do nas obu. Sama przed sobą nie chciałam się przyznać, że jakieś uczucie się we mnie rodzi. Ale bardzo dużo o nim mówiłam. Egipt, Dahab i wszystko sprowadzało się do tego, że poznałyśmy Isę, że Isa to, że Isa śmo. Któregoś dnia w pracy Baśka z sąsiedniego biurka powiedziała: - Karina, wiesz co? Przyśnił mi się ten twój Isa.

Wizyta

Zadzwoniła pani Krysia, że chciałaby wpaść do Sopotu i czy Karina może ją odebrać z dworca. Mogła. Pociąg z Warszawy nadjechał, ale pani Krystyna nie wysiadła. Karina czeka, a tu zza kolumny wychodzi Isa. Jak zobaczył jej reakcję, to już wiedział, że nie popełnił błędu. Isa: - Myślałem, że upadnie. Nigdy nie zapomnę, jak wyglądała. Ten kolor - zielone buty, żółte skarpetki, różowe rajstopy. Wyglądała jak ara. Przeszedłem obok niej, nawet mnie nie zauważyła. Stanąłem za nią i powiedziałem do jej ucha: 'Karina...'. Dopiero dzień później przyjechała pani Krysia. I od razu zaczęła się denerwować. - Bała się, że on mnie uwiedzie i rzuci - mówi Karina. Isa miał 50 lat, syna w Zurychu, córkę w Australii, drugą córkę w Singapurze.

Miłość

W Egipcie mówią 'habibi' (kochanie) na chłopaków, którzy romansują z turystkami z Europy, nierzadko starszymi od nich. Habibi z założenia nie liczy na nic więcej oprócz przelotnego romansu. W Sopocie Karina otworzyła się na to, że choćby z Isą miała być na chwilę, to proszę bardzo, ona ma na to w sobie gotowość. Bo nie miała żadnych wątpliwości: ten kobieciarz, niewiele młodszy od jej rodziców, ojciec trójki dzieci, czarodziej o egzotycznych rysach - to właśnie On. Karina: - Dzieli nas wszystko. Wiek i wyznanie, doświadczenie i krąg kulturowy. A nasze kłótnie dotyczą tego, że ja jestem bałaganiara, a on lubi porządek. Po trzech dniach Isa wyjechał i nie wiadomo było, czy kiedykolwiek wróci. Wrócił po półtora miesiąca, bo zapamiętał, kiedy są Kariny urodziny. Zadzwonił: - Jeśli chcesz się napić kawy, zejdź na dół, jestem pod twoją pracą. Zawsze pojawiał się znikąd, bez uprzedzenia.

- Gdzie jesteś?

- Jadę z koleżankami do Krakowa.

- Ojej...

- Co się stało?

- A bo kupiłem samochód i właśnie jadę do Gdańska.

Albo stawał w nocy na ulicy i rzucał kamykami w jej okno. Dorosły facet ze szwajcarskim paszportem. Dzień po wyjeździe po drugim pobycie w Polsce przysłał SMS-a: 'Koham cze'. Koleżanki poszeptywały: - A ty się, Karina, nie boisz? On tak przyjeżdża, a nie wiadomo, co tam w tej Szwajcarii naprawdę robi, kogo ma. Karina: - Nie miałam wątpliwości. Bo po co miałby sobie zadawać tyle trudu?