więcej zdjęćSkomentuj:
Aby ocenić zaloguj się lub zarejestrujX
Tatuaż na końcu wszechświata
23.02.2012
, aktualizacja: 15.02.2012 16:06
Książek o miłości dedykowanych dzieciakom mamy przed tegorocznymi walentynkami prawdziwy wysyp
"Zawiłości miłości", Dorota Gellner, Wilga, Warszawa 2012
"Mój ukochany", Beatrice Alemagna, Nasza Księgarnia, Warszawa 2006
"Mała książka o miłości", Pernilla Stalfelt, Czarna Owca, Warszawa 2010
ZOBACZ TAKŻE
- Jedna książka dla wszystkich (19-03-12, 15:00)
- Od Calineczki do rozwodu (13-03-12, 10:01)
- Najlepsze książki 2011 roku (02-01-12, 10:50)
- 10 książek (19-09-11, 02:00)
- Trzy strony to za dużo. 56 proc. Polaków nie czyta książek (16-02-11, 21:00)
- Książki dla dzieci (10-11-10, 02:00)
Dla ludzi urodzonych w XXI-wiecznej Polsce walentynki są czymś tak oczywistym jak święto 1 Maja. A nawet bardziej, bo tu przynajmniej na pewno wiadomo, o co chodzi. Jeżeli XX--wieczni rodzice brzydzą się anglosaskim świętem, a zarazem nie chcą rozczarować swoich obchodzących walentynki dzieci, zawsze mogą postawić na literaturę.
Kochana Pernilla Stalfelt, ta od ''małych książek'' na dziwne tematy, jak kupa, śmierć i włosy, nie mogła oczywiście nie poruszyć na swój osobliwy sposób tematu miłości. W jej ''Małej książce o miłości'' (tłum. Barbara Gawryluk) jest i zauroczenie, i nieśmiałość, i wstyd po odrzuceniu uczuć, i seks, który tu, o dziwo, wiąże się wyłącznie z prokreacją. Ale nie odrzucajcie z tego powodu ''Małej książki o miłości'' - historia pożycia jest tu ukazana w sposób mogący raczej zniechęcić do fizycznej miłości, niż nadmiernie pobudzić (''Bleeee'' - powiedziały moje dzieci). Jeśli czegoś się obawiać, to raczej informacji, że niektórzy, zamiast na znak miłości wymienić się obrączkami, lubią sobie strzelić po tatuażu...
W książce są charakterystyczne dla Stalfelt ''brzydkie'' ilustracje i specyficzny humor. Albo się to lubi (jak ja i moi ludzie), albo nie. Faktem jest, że choć w książce niby jest wszystko (łącznie z miłością homoseksualną), to trochę tak, jakby nic nie było - to ledwie zasygnalizowanie ogromu interesujących zjawisk związanych z tym pięknym czerwonym uczuciem. Raczej do zabawy czy jako wstęp do rozmowy niż jako w pełni satysfakcjonująca lektura.
Skrajnie odmienna - i pod względem graficznym, i literackim - jest klasyczna już pozycja ''Nawet nie wiesz, jak bardzo cię kocham'' Sama McBratneya w tłumaczeniu Jarosława Mikołajewskiego i z ilustracjami Anity Jeram. Przeznaczona dla młodszych dzieci historyjka opowiada o Małym Brązowym Zajączku i Dużym Brązowym Zającu, którzy droczyli się, który którego kocha bardziej. Wygrał oczywiście Duży, wyznając, że jego miłość jest duża jak odległość od Ziemi do Księżyca i z powrotem.
Hmm. Jak dla mnie jest tu za dużo słodyczy, za dużo pasteli i dużo za mało akcji, ale faktem jest, że moja najmłodsza córka, odkąd przeczytała McBratneya, zapewnia, że kocha mnie ''jak do wszechświata''. Przyznacie, że warto się ponudzić, żeby coś podobnego usłyszeć?
Poza tym wyprodukowano już tyle gadżetów i haseł nawiązujących do tej książki, że warto wiedzieć, skąd się wzięły słowa ''jak stąd do Księżyca i z powrotem''.
Ale moją ukochaną książką o miłości, zaraz po ''Łuku Triumfalnym'' Remarque'a, jest ''Mój ukochany'' Beatrice Alemagni (tłum. Natalia Gowin). Sama nie wiem, co podoba mi się tu bardziej - patchworkowe ilustracje czy surrealistyczny tekst.
Krótka, rozkosznie ilustrowana opowieść zawiera wyznanie dziwnego stworzenia, które nie bardzo wie, kim jest (jak dobrze znany to wielu spośród nas problem). Co więcej, stwór ciągle jest brany za kogoś innego - a to za szczura, a to za małpkę, a to znów za psa albo kota. Jaką ulgą staje się dla niego spotkanie z innym dziwnym z wyglądu stworzeniem (jeżokrólikiem?), które ma w nosie to, kim w sensie biologicznym jest stwór, po prostu zachwyca się jego sierścią i od razu wie, że to jego druga połówka. Wyobrażacie sobie? Bez żadnych męczących pytań i dociekań! To by się spodobało Lisbeth Salander, dziewczynie z tatuażem.
Mam też coś dla tych spośród was, którym miłość nierozerwalnie kojarzy się z poezją. Proszę bardzo - ''Zawiłości miłości'' Doroty Gellner, czyli rymowane historyjki o romansach przedstawicieli różnych zawodów. Bez morału i nie zawsze z happy endem! Jest tu praczka i jej pomocnik, jest kominiarz i siedząca na drabinie dziewczyna, jest kucharka i kucharz łamiący sobie ząb na zaręczynowym pierścionku
Jak już kiedyś wspominałam, mam pewien problem ze współczesną poezją dla dzieci. Niby wszystko się zgadza - i śmiesznie, i ładnie, i powinno zachwycać, ale No, nie zachwyca. Często nie umiem się oprzeć wrażeniu, że to jednak kicz, a nie poezja. Ale dzieci są absolutnie zachwycone, co ostatecznie jest najlepszą rekomendacją.
Kochana Pernilla Stalfelt, ta od ''małych książek'' na dziwne tematy, jak kupa, śmierć i włosy, nie mogła oczywiście nie poruszyć na swój osobliwy sposób tematu miłości. W jej ''Małej książce o miłości'' (tłum. Barbara Gawryluk) jest i zauroczenie, i nieśmiałość, i wstyd po odrzuceniu uczuć, i seks, który tu, o dziwo, wiąże się wyłącznie z prokreacją. Ale nie odrzucajcie z tego powodu ''Małej książki o miłości'' - historia pożycia jest tu ukazana w sposób mogący raczej zniechęcić do fizycznej miłości, niż nadmiernie pobudzić (''Bleeee'' - powiedziały moje dzieci). Jeśli czegoś się obawiać, to raczej informacji, że niektórzy, zamiast na znak miłości wymienić się obrączkami, lubią sobie strzelić po tatuażu...
W książce są charakterystyczne dla Stalfelt ''brzydkie'' ilustracje i specyficzny humor. Albo się to lubi (jak ja i moi ludzie), albo nie. Faktem jest, że choć w książce niby jest wszystko (łącznie z miłością homoseksualną), to trochę tak, jakby nic nie było - to ledwie zasygnalizowanie ogromu interesujących zjawisk związanych z tym pięknym czerwonym uczuciem. Raczej do zabawy czy jako wstęp do rozmowy niż jako w pełni satysfakcjonująca lektura.
Skrajnie odmienna - i pod względem graficznym, i literackim - jest klasyczna już pozycja ''Nawet nie wiesz, jak bardzo cię kocham'' Sama McBratneya w tłumaczeniu Jarosława Mikołajewskiego i z ilustracjami Anity Jeram. Przeznaczona dla młodszych dzieci historyjka opowiada o Małym Brązowym Zajączku i Dużym Brązowym Zającu, którzy droczyli się, który którego kocha bardziej. Wygrał oczywiście Duży, wyznając, że jego miłość jest duża jak odległość od Ziemi do Księżyca i z powrotem.
Hmm. Jak dla mnie jest tu za dużo słodyczy, za dużo pasteli i dużo za mało akcji, ale faktem jest, że moja najmłodsza córka, odkąd przeczytała McBratneya, zapewnia, że kocha mnie ''jak do wszechświata''. Przyznacie, że warto się ponudzić, żeby coś podobnego usłyszeć?
Poza tym wyprodukowano już tyle gadżetów i haseł nawiązujących do tej książki, że warto wiedzieć, skąd się wzięły słowa ''jak stąd do Księżyca i z powrotem''.
Ale moją ukochaną książką o miłości, zaraz po ''Łuku Triumfalnym'' Remarque'a, jest ''Mój ukochany'' Beatrice Alemagni (tłum. Natalia Gowin). Sama nie wiem, co podoba mi się tu bardziej - patchworkowe ilustracje czy surrealistyczny tekst.
Krótka, rozkosznie ilustrowana opowieść zawiera wyznanie dziwnego stworzenia, które nie bardzo wie, kim jest (jak dobrze znany to wielu spośród nas problem). Co więcej, stwór ciągle jest brany za kogoś innego - a to za szczura, a to za małpkę, a to znów za psa albo kota. Jaką ulgą staje się dla niego spotkanie z innym dziwnym z wyglądu stworzeniem (jeżokrólikiem?), które ma w nosie to, kim w sensie biologicznym jest stwór, po prostu zachwyca się jego sierścią i od razu wie, że to jego druga połówka. Wyobrażacie sobie? Bez żadnych męczących pytań i dociekań! To by się spodobało Lisbeth Salander, dziewczynie z tatuażem.
Mam też coś dla tych spośród was, którym miłość nierozerwalnie kojarzy się z poezją. Proszę bardzo - ''Zawiłości miłości'' Doroty Gellner, czyli rymowane historyjki o romansach przedstawicieli różnych zawodów. Bez morału i nie zawsze z happy endem! Jest tu praczka i jej pomocnik, jest kominiarz i siedząca na drabinie dziewczyna, jest kucharka i kucharz łamiący sobie ząb na zaręczynowym pierścionku
Jak już kiedyś wspominałam, mam pewien problem ze współczesną poezją dla dzieci. Niby wszystko się zgadza - i śmiesznie, i ładnie, i powinno zachwycać, ale No, nie zachwyca. Często nie umiem się oprzeć wrażeniu, że to jednak kicz, a nie poezja. Ale dzieci są absolutnie zachwycone, co ostatecznie jest najlepszą rekomendacją.
- W numerze >>
- Księżniczka Googla
- Marissa Meyer opowiada, jak balet pomaga w zarządzaniu
- Zamów prenumetarę
- Pobierz Wysokie Obcasy Extra na iPada
Najczęściej czytane24 htydzień
- Wisława Szymborska o swojej miłości
- Co sobotę w kiosku z "Gazetą Wyborczą"
- Galeria okładek
- Kup E-wydanie
- Wysokie Obcasy Extra
